وب نوشت های خونه ما

به چند تا مغازه برای وسایلای دختر کوچولو سر زدیم ولی هنوز چیزی نخریدیم. البته الان دخترک کلی لباس و وسیله هدیه گرفته ولی وسیله های اصلیش مونده.

یکی از فرقای این روزا با اون روزای دو نفره بی خیالی اینه که الان وقتی شبا وقتی خسته می رسیم خونه و شام نداریم یه راه داریم:  باید بریم تو آشپزخونه و یه غذای کم نمک درست کنیم ولی  قبلا یه عالمه گزینه دیگه داشتیم.

ولی همین هم کلی خوبه. مگه نه؟

دیشب فاطمه و آوین و رضا رو تو خیابون فرهنگ دیدیم. بعدم کلی دلمون ذوقیده شد از روزی که دخترک بشه اندازه آوین کوچولو.

امروزم خونه مادرجون مهمونی هستش و من و دخترک هم می ریم.

دلم می خواد زودتر نیمه خرداد برسه و کلاسای محمد تموم شه و بریم سراغ وسیله های دخترک.  

کاش تا همیشه قدر این لحظات ناب قدرشناسی رو بدونیم.

کاش تا همیشه قدر این نعمت خدایی رو بدونیم.

کاش وقتی هم که می خواد بره به سوی زندگی مستقل به پاس احساس خوبی که بهمون داده بهش یه دنیا آرامش بدیم.

-- برای سپاس وجود تو ما دو تا می خوایم هفته آینده نذر کوچولومون رو ادا کنیم.

-- رفته بودیم برای مامان کادو تولد بگیریم به جاش برای من و نی نی و محمد لباس خریدیم.

-- خدایا !ممنون از نعمت داشتن دختر.

-- از الان دلم غنج می زنه برای روزایی که دختری و باباییش با هم بیان دنبالم.

ممنون برای این همه خوشبختی...

امروز از آزمایشگاه زنگ زدن  و این خبر خیلی خوب رو دادن.

خدایا شکرت.

خدایا برای اضطراب این روزها هم ازت ممنونیم.

ممنون که این کودک دوست داشتنی رو تو قلبمون دوست داشتنی تر کردی.

ممنون که ارزش این نو رسیده رو بهمون چشوندی.

ممنونیم که تو اون لحظات اضطراب دل ما رو با توکل به خودت آروم کردی.

ممنونیم که  حالا از همیشه منتظر تریم برای اومدنش.

خدایا شکرت . . .

من و محمد با یه دل پر از دنیایی استرس و فریبا با یه علامت سوال!(چون بهش گفته بودیم یه آزمایش سادست)

اون روز خیلی راحت تر از روزای پر استرس قبلش گذشت. حتی با اون چیزی که دکتر تهران به محمد گفت  این روزها رو کمی با آرامش سپری می کنیم.

ولی .

ولی ..

ولی ...

ولی هرباری که میرم تو اتاقمون و لباسها و وسایلی رو که مامان محمد برای کودک آورده می بینم یه بغض نا آرومم می کنه.

هر باری که به اتق کار می رم و اون کتابای کودکانه رو می بینم یه بغض به گلوم چنگ میندازه ...

خدایا ممنون از سلامتی ای که بهمون داده ای و قدرشو نمی دوستیم.